Comedian Mehmood : यांनी अभिनेता सुंदरजींना त्याच्या वृध्दापकाळी अनमोल मदत केली होती !

सिनेमाची दुनिया ही उगवत्या सूर्याला नमस्कार करणारी दुनिया आहे इथे मावळणाऱ्या सूर्याच्या मागे कोणी जात नाही. कलाकारांचे आयुष्य असेच असते. एकदा का तुमच्यावरील लाईम लाईट चा झोत गेला की तुम्हाला कुणी ओळखत नाही. आज ही परिस्थिती राहिली नाही कारण आज मीडिया आला आहे. माध्यमाच्या कुठल्यातरी प्लॅटफॉर्म वर तुम्हाला ओळख मिळत असते . पण तीस चाळीस वर्षा पूर्वी असला प्रकार नव्हता. त्या काळात असे अनेक कलाकार होते जे आपल्या सिनेमाची ओळख पुसून सर्व सामान्यप्रमाणे जीवन जगत होते. त्या काळात मीडिया आजच्या इतका प्रबळ नव्हता त्यामुळे या कलाकारांचे फोटो देखील लोकांना माहीत नसायचे. त्यामुळे अनेक कलाकार हे अंधारगर्तेत आपल्या आयुष्याचा उत्तरार्ध जगत होते.

त्यापैकीच एक होता हास्य कलाकार Sunder पन्नास आणि साठ च्या दशकात कॉमेडीयन सुंदर ने रसिकांची चांगली पसंती मिळविली होती. त्याने 1938 ते 1980 हा तब्बल चाळीस – पन्नास वर्षाचा कालखंड सिनेमांमध्ये घालवला. जवळपास चारशे हून अधिक चित्रपटात त्यांनी भूमिका साकारल्या होत्या. पंजाबी सिनेमात तर नायक होते. Solva Saal, Mere Mehboob, Padosan, Apna Desh, Charas, Pratigya, Betaab, Arjun, Sharaab. हे त्यांचे गाजलेले सिनेमे. त्यांचे कॉमिक टायमिंग जबरदस्त होते. 14 मार्च 1908 रोजी लाहोर येथे जन्मलेल्या सुंदर यांनी तिसच्या दशकात सिनेमात प्रवेश केला. बेताची ऊंची पण मिश्किल डोळ्यातून आणि टिपिकल संवाद शैली तून त्यानी आपली स्वतंत्र ओळख निर्माण केली. (Mehmood)

पण काळ बदलला आणि त्यांना कामे कामे मिळत गेली हाती असलेला पैसा देखील त्यांना साठवता आला नाही आणि आयुष्याच्या अखेरीस त्यांना मुंबईत एका व्यक्तीकडे आश्रित म्हणून राहावं लागलं. याच काळातील एक किस्सा अभिनेता Junior Mehmood यांनी एका चॅनलला दिलेला मुलाखतीत सांगितला होता अतिशय भावस्पर्शी असा हा किस्सा आहे.

हा किस्सा ऐंशीच्या दशकाच्या अखेरचा आहे, विनोदी कलाकार Mehmood ला आपला गुरू मानणारा Junior Mehmood अनेकदा त्यांच्या फावल्या वेळेत महमूद साहबकडे राहत असे. एके दिवशी महमूदने ज्युनियर मेहमूदला भेटायला सांगितले. महमूद मुंबईतील एकेकाळी प्रसिद्ध असलेल्या “सन अँड सँड हॉटेल” मध्ये राहत होते कारण त्यांच्या बंगल्याचे नूतनीकरण सुरू होते. जेव्हा ज्युनियर महमूद आपल्या गुरु महमूदला भेटला तेव्हा महमूद ने ज्युनियरना सुंदर चाचा (महमूद सुंदर जीला सुंदर चाचा म्हणत असे) कुठे आहे ते शोधण्याचे आदेश दिले. खरं तर, महमूदला माहित होते की सुंदर जी आजारी आहेत आणि त्यांची आर्थिक परिस्थिती वाईट आहे. पण, सुंदरजी कुठे राहतात हे त्याला माहित नव्हते. महमूदने ज्युनियर महमूदजींना एक लिफाफाही दिला. महमूदने त्याला तो लिफाफा सुंदरजींना देण्याची सूचना केली. महमूद ने त्याला सुंदर चाचांना सांगण्यास सांगितले की जेव्हा त्याला बरे वाटेल तेव्हा त्याने नक्कीच येऊन त्याला भेटावे. गुरुंचे आदेश मिळाल्यावर ज्युनियर महमूद सुंदरला शोधण्यासाठी निघाला.

Junior Mehmood ला फक्त एवढंच माहित होतं की Sunder जी अंधेरीत कुठेतरी राहतात. तो अंधेरीत पोहोचला आणि सुंदरजींच्या ठावठिकाणाबद्दल विचारपूस केली. त्यांना कळलं की सुंदरजी आता तिथे राहत नाहीत. त्याने इतर अनेक ठिकाणी सुंदरजींचा शोध घेतला.पण त्यांना त्यांचा कोणताही पत्ता लागला नाही. योगायोगाने, ज्युनियर महमूदला आठवलं की सुंदरजी दिग्दर्शक-निर्माता H.S. Rawail यांचे चांगले मित्र होते. ज्युनियर महमूद रवैल यांच्या घरी गेले. तेथे, ज्युनियर महमूदला कळलं की सुंदरजी मुंबई सोडून दिल्लीत राहत आहेत. ज्युनियर महमूद खूप निराश झाला, कारण रवैल साहिबांनाही सुंदरजी दिल्लीत कुठे आहेत हे माहित नव्हतं. शेवटी, ज्युनियर मेहमूदने आपला शोध सोडून दिला आणि ठरवले की जर त्याला सुंदरजी सापडला तर तो त्याला महमूदने दिलेला लिफाफा देईल. अन्यथा, तो लिफाफा मेहमूदला परत करेल.

सुमारे १५ दिवसांनंतर, कुणीतरी Junior Mehmood ला सांगितले की तो ज्या व्यक्तीचा शोध घेत आहे ती व्यक्ती अंधेरी पूर्वेकडील मरोळ परिसरात दिसली आहे. ज्युनियर महमूद लगेच सुंदरजीला शोधण्यासाठी मरोळला गेला. ज्युनियर मेहमूदचे त्या भागात अनेक ओळखीचे लोक राहत होते. ज्युनियर महमूद एका ओळखीच्या व्यक्तीला भेटला आणि त्याला सुंदरजीबद्दल सांगितले. ज्युनियर मेहमूदने सुंदरजीला शोधण्यासाठी त्याची मदत मागितली. हा ओळखीचा माणूस एक श्रीमंत माणूस होता ज्याने अनेक लोकांना नोकरी दिली. त्याने त्याच्या कर्मचाऱ्यांना ज्युनियर जीच्या वर्णनाशी जुळणारा माणूस शोधण्याची सूचना केली. काही दिवसांनंतर, ज्युनियर मेहमूदला कळले की मरोळमधील एका जुन्या इमारतीत एक शर्मा कुटुंब राहत होते. ज्युनियर महमूद ज्या वर्णनाचा शोध घेत होता त्याच्याशी जुळणारा एक माणूस त्यांच्या घरी ये-जा करताना दिसला. आणि मग, ज्युनियर महमूद ताबडतोब शर्मा कुटुंबाच्या घरी धावला. त्याने दाराची बेल वाजवताच, हाफ पॅन्ट आणि बनियान घातलेल्या एका वृद्ध व्यक्तीने दार उघडले. ते सुंदर जी होते! ज्युनियर मेहमूदने त्यांना लगेच ओळखले, कारण त्यांनी सुंदरजींसोबत काही चित्रपटांमध्ये काम केले होते. तथापि, सुंदरजींनी ज्युनियर मेहमूदला ओळखले नाही. सुंदरजींना ज्युनियर महमूद ओळखणे कठीण होते. कारण ज्युनियर महमूद त्यांच्यासोबत काम करत असताना ज्युनियर महमूद अजूनही बाल कलाकार होता. पण आतापर्यंत ज्युनियर महमूद बराच मोठा झाला होता.

सुंदरजींनी ज्युनियर महमूदला पाहून विचारले, “भाऊ, तू कोण आहेस?” Junior Mehmoodने लगेच सुंदरजींचे पाय धरले. ज्युनियर महमूदने उत्तर दिले, “मी तुमचा ज्युनियर महमूद आहे, बाबूजी.” हे ऐकून सुंदरजी स्तब्ध झाले. त्यांनी ज्युनियर मेहमूदला उचलले आणि मिठी मारली. जणू त्यांना एक जुना मित्र सापडला आहे. सुंदरजी भावुक झाले. ज्युनियर मेहमूदच्या डोळ्यात अश्रू आले. त्या दिवशी शर्मा कुटुंब कुठेतरी गेले होते, म्हणजे सुंदरजी घरी एकटे होते. आणि त्यांना खूप दुःख झाले की त्यांचा जुना मित्र त्यांना भेटायला आला होता. पण त्यांना खायला देण्यासाठी घरी काहीच नव्हते. ज्या शर्मा कुटुंबात सुंदरजी राहत होते ते त्यांचे चाहते होते. घराचे मालक असलेले शर्मा कुटुंब सुंदरजींवर खूप प्रेम करत होते आणि चांगले मित्र बनले होते. म्हणूनच जेव्हा सुंदरजींवर कठीण प्रसंग आले तेव्हा शर्माजींनी त्यांना त्यांच्या घरात आश्रय दिला.

सुंदरजींनी ज्युनियर मेहमूदला आत घेतले. तिथे दोघांमध्ये बराच वेळ गप्पा झाल्या. मग ज्युनियर मेहमूदने त्यांचे गुरु महमूद यांनी दिलेला लिफाफा सुंदरजींकडे वाढवला आणि म्हणाला, “ही तुमच्यासाठी भेट आहे, बाबूजी मी खूप दिवसांपासून माझ्याकडे ठेवली आहे. मी तुम्हाला ती देण्यासाठी शोधत होतो. आता, कृपया तो ठेवा आणि मला त्याची जबाबदारीतून मुक्त करा. हा लिफाफा तुम्हाला महमूद साहेबांनी दिला होता. तुम्ही एकदा त्यांच्या एका चित्रपटात काम केले होते. त्या चित्रपटाचे तुमचे काही थकबाकी होते. त्यांनी मला तो तुम्हाला देण्याचा आदेश दिला.” थरथरत्या हातांनी, सुंदरजींनी ज्युनियर मेहमूदकडून लिफाफा घेतला आणि काही सेकंद अविश्वासाने त्याच्याकडे पाहत राहिले. त्यात काही पैसे महमूद यांनी दिले होते. सुंदर यांच्या डोळ्यात अश्रू आले. ते रडत होते. सुंदरजींना रडताना पाहून ज्युनियर महमूद पुन्हा भावनिक झाला. स्वतःवर नियंत्रण ठेवून, ज्युनियर मेहमूदने सुंदरजींकडे निघण्याची परवानगी मागितली. सुंदरजी ज्युनियर मेहमूदला म्हणाले, “ऐक, ज्युनियर. मी तुला एक सल्ला देतो. तुझ्या या गुरु ला कधीही सोडू नकोस. नेहमी त्याच्या पायाशी राहा. तुला माहित नाही. कोणालाही माहिती नाही. Mehmood ने मला याआधी असे अनेक लिफाफे पाठवले आहेत.तो माणूस नसून माझ्या साठी फरिश्ता आहेत.”

this blog was originally published on https://kalakrutimedia.com/mehmood-he-had-helped-actor-sunderji-in-his-old-age/